GİTTİN YA HANİ
Gülhan Gürbüz
Sizin oralara kar yağmıştır şimdi.
Ardından günlerce yüreğime yağdığı gibi.
Şubat da eli kulağında.
Ayazı, sessizliğin kadar üşütmez ki her zerremi.
Susma sevgili!
Gittin ya hani;
Sen her gece uykudayken,
Bütün hüzünler beni seçti.
Hayalin her an gözümün önünden,
Ağlamaklı gözlerim, ser’den geçti.
Yüreğim mutsuz, umutlarım umutsuz.
Hafsalam almıyor artık olanı biteni.
Her şey çok güzel olabilirdi.
Senle bozdum kafayı, aklımla açtım arayı,
Aynalarla kestim selamı,
Boğazımda bir düğüm,
Toparlayamadım üç beş kelamı.
Aynı çerçevede olmak vardı şimdi seninle,
Ya da koynunda uyutmak acılarımı,
Gözlerine bakınca unutmak,
Maziden kalan ne varsa…
Olmadı yâr, olmadı!
Sana her canım dediğimde,
Canımı teslim etmeye hazırken,
Milyon kere yıkıp hayallerimi,
Gittiğine değdi mi?
Birlikte şiir olmak varken,
Hikâye olmak da neyin nesi?
Söylesene;
Bu aşk, kavuşmayı hiç mi hak etmedi?
Nasıl uğurlarım şimdi seni içimden,
Sen bana bir yürek atımı kadar yakınken?
Yoktu hani birbirimizden başka kimsemiz.
Bak şimdi ne kadar da eksiğiz.
Bir kavlimiz vardı,
İki kişilik bir hayalimiz,
Bölüşülmemiş dertlerimiz,
Birlikte yürünecek yollar…
Her biri içimde ukde kaldılar.
Tut yüreğimden kaldır beni.
Bu kabustan uyandır beni.
Bir sır gibi sakladım gönlümdeki yerini.
Yorgun yüreğimin, kalmadı hiç mecâli.
Bir yara da sen açmadan,
Yol menzile varmadan, gel hadi!
Yalnızlık değil, sensizlik yiyip bitiren içimi.
Bulamadım sensiz mutluluğun yolunu,
Dön yol yakınken, yıkma umudumu.
Çıkar şu kalbime sapladığın kanlı hançeri
Ya da çek artık o katran karası gözlerini,
Düşlerimin üzerinden.
Gözlerin; müebbet diyor,
Yüreğim, cezam neyse çekerim.
***
