“Birinci Şahsın Şiiri”
Gülhan Gürbüz
Bizimkisi yaşamak değil be azizim!
Dertler deryasında fersah fersah kulaç atıp da,
Küçük bir dalgada boğulmak.
Hayat rüzgârına karşı, sörf yapmak bazen.
Ayak sürümek biraz da geçip giden yıllara.
Yaşamak değil bizimkisi azizim, değil!
Birlikte ektiğimiz ekinin hasadını,
Başkasına kaptırmak.
Teslim olup kadere,
Rüzgâr ne yönden eserse, o yana savrulmak.
Hayatta ve ayakta kalma mücadelesi en çok da.
Hem böyle yaşamak mı olur azizim?
Soyup soğana çevirdiler, en güzel duygularımı.
Zehir ettikleri hayattan sonra,
Gecelerce, arşı alayı titretti feryatlarım.
Derdinde değilim artık;
Kim haklıymış, kim değilmiş?
Sıratın başında kuyruğa geçeceklere de,
Helal ettim hakkımı.
Affettiğimden değil,
Bir daha görmemek için sûretlerini.
Bundan böyle herkes;
Kaderi yazan kalemle halletsin,
Hesap kitap meselesini.
Gören, bilen olmadığı sürece,
Sanmayın ki defteriniz temiz.
Bilin ki;
Terazisi asla şaşmayan bir düzen içindeyiz.
Kantarın topuzuna tamdır güvenimiz.
Bana sual edilecek olursa ederiniz;
Beni hiçe saydığınızdan beri,
Nazarımda hiç oğlu hiçsiniz.
Bizimkisi yaşamak değil be azizim!
İnan ki değil!
Nefes alıyor oluşum sizi yanıltmasın.
Ölüm tarihim olarak gittiği gün yazılsın.
Onsuz aldığım her nefes,
Günahlarıma kefaret sayılsın.
Bu dünyada yaşamadım.
Dilerim diğer tarafta,
Gönülden sevenlere sorgu sual olmasın.
***
