SENDEDİR YARAB!
Yele verdim közümü, acıdan düştüm bitap!
Sen Azîz’sin, ben âciz; derman sendedir Yarab!
Kızarmazsa olmazmış, yüzde perde-i hicap.
Sen Kadîr’sin, ben fakir; nizam sendedir Yarab!
• ❈ •
Bunca yanarken yürek, nasıl susar dilde âh?
Her gidenin ardından, kaldı hazin bir eyvah!
Hüzün dergâhındayım, gönlüme düştü segâh.
Sen Latîf’sin, ben zaif; izan sendedir Yarab!
• ❈ •
Say ki; kalû belâda, azâb-ı mezardayım.
Gökkubbede ellerim, her dem âhüzardayım.
Mîzanın eşiğinde, ağz-ı Zülfikâr’dayım.
Sen Bâkî’sin, ben fânî; aman sendedir Yarab!
• ❈ •
Nâra düşer yüreğim, kime versem meylimi.
Ölmekten beter etti, can dediğim hâlimi.
Kime niyet… Kim bilir, kimler taşır salımı?
Evvel sensin, âhir sen; ferman sendedir Yarab!
• ❈ •
Güneş ısıtmaz gayrı, gönlümdedir ayazım.
Bağrımda kör bir bıçak, çıkmaz oldu avazım.
Kullar içinde say ki, kırıktır gönül sazım.
Ben katreyim, sen deryâ; ihsan sendedir Yarab!
• ❈ •
Kaç yerinden yağmalı, yüreğim bölük bölük.
Çeşmimde kanlı yaşlar, bezmimde güller soluk.
Payıma düştü firkat, sabır tesbihim kopuk.
Sen Celîl’sin, ben zelîl; imkân sendedir Yarab!
• ❈ •
Düşmüş müdür ehline, ol cevheri fürûşan?
Zemheriye gark etmiş, içimizdeki gülşen.
Kadr-i kıymet bilmezde, gönüller pürperişan.
Sen Mucîb’sin, ben garîb; irfan sendedir Yarab!
• ❈ •
Esirgemezdim canı, her yanımda dert olsa.
Gam yemezdim, postumu yere seren kurt olsa.
Neyleyim cana kasteden, düşman değil dost olsa?
Sen Hakîm’sin, ben hakîr; âyan sendedir Yarab!
• ❈ •
Varsın kabrimde güller, bir gün olsun açmasın.
Otlar sarsın her yanı, kimse gelip geçmesin.
Yeter ki namert eli, cana kefen biçmesin.
Ben zerreyim, sen umman; mizan sendedir Yarab!
• ❈ •
Rabbi Allah olanın yerde kalmaz naaşı.
Vecd ile her dem yalnız, O’na eğilir başı.
En karanlık gecede, Hızır olur yoldaşı.
Ezel sensin, ebed sen; her an sendedir Yarab!
✍️ Gülhan Gürbüz
