Azərbaycandan usta bir şair Əkbər Qoşalı
Dr. Şemsettin Küzeci
Son illərdə Azərbaycan başda olmaqla türk dünyasında ulduzu parlayan bir çox şair dostumuz var. Bu dostlarımız İraq-türkman ədəbiyyatı ilə də yaxından maraqlanmaqdadırlar. Bunlardan biri bu gün tanıtdığımız azərbaycanlı şair Əkbər Qoşalıdır.
Şair Əkbər QОŞАLI (Əkbər Mehdi oğlu Yolçuyev) 1973-cü ildə Azərbaycanın Tovuz rayonunda anadan olub. 1995-ci ildə Azərbaycan Teknik Universitetinii, 2001-ci ildə Dövlət İdarəçilik Akademiyasını bitirib. “Ölümlərin ötəsi”, “Ölü yuxusu”, “Çağdaş Azərbaycan ədəbi qurumları”, “Ürək daşı” və b. bədii kitabların müəllifidir.
Azərbaycanda ATATÜRK Mərkəzinin şöbə müdiri olan Qoşalı, Dünya Gənc Türk Yazarlar Birliyinin də qurucusu və uzun illər sədri olmuşdur.
Azərbaycan Respublikasının Prezidentinin 1322 sayılı qərarı ilə “Tərəqqi” medalı ilə təltif edilib (2015). Azərbaycan Gənclər Ödülünə (2002), Qazaxıstanın “Tölegen Ayberganov”, “Kültigin” medallarına, “ALAŞ” Beynəlxalq Ədəbiyyat mükafatına (2019), Qırğız Respublikasının “Toktokul Satılganov” medalına (2014), Qırğız Yazarlar Birliyinin “Xidmət” medalına (2019), TÜRKSOY-un “Molla Pənah Vaqgif” medalına (2019) layiq görülmüşdür.
Atlar ayaqlandı Altar tərəfdən
Atlar ayaqlandı Altay tərəfdən,
Atlar qanadlandı Günbatan səmtə;
Soyuqdan əsəndə yüyən tutan əl,
Buğ qalxanda atların, adamların
ağzından,
və sırsıra tutanda kirpikləri-qaşları,
at özü qoparıb şah damarını
içirtdi qanını süvarilərə…
fışqıran o qaynar qanıydı elə –
işlədi iliyə, qarışdı qana,
azarlar-bezarlar qaçdı ordudan.
İgidlər atdan düşüb atlandı yenə;
yeni atlar ilə tərpəndi elat.
Sonradan uşaqlar atağız oldu,
bulaqlar Atbulaq,
yollar atyolu,
aşrımlar dəyişib Atyalı oldu…
Yorğun atlar yetişəndə mənzilə,
Günbatan torpağı çiçəkləyirdi.
Atımızın təriylə sulanırdı biçənək…
O ağır, o qıvraq, ahəngli yeriş
bərəkət qatırdı torpağa lay-lay…
Günbatanda batdılar
o igidlər, o atlar,
Gün kimi doğsaydılar…!
(07.02.2019)
Начало формы
Ürəklər daş olmamış…
Torpağa taprşırrıq ölən olanda,
Baxmarıq, ürəyi daşdı
yoxsa ki
ürəyi dağlıdı zalımoğlunun…
Və bir gün
üzə çıxar o ürək:
Ürəkdə dərd görünər,
dərddəsə ömür…
Bir də daş qoyarıq – adı: başdaşı…
Dünyanın o –
ən soyuq
daşına
isti sözlər yazarıq…
Yazıya ürək,
ürəyə dərd qoyarıq…
Beləcə,
dərd dolanar dünyada:
torpaq-torpaq,
daş-daş,
yazı-yazı,
ürək-ürək…
Deyirəm,
gedim torpaq dərdimi yazım,
ürəklər daş olmamış…
* * *
Ürəyimin yaddaşı var,
ürəyim qan daşıyar…
Ürəyim hey atlanar –
ürəyim elə atlanar,
yada düşər Altaylar.
bəlkə burda –
Xəzər qıyılarında
atlanan ürək olmasa,
Altaylar yada düşməzdi.
Altaylar yada düşməsə,
qədəri yada düşərdi…
Ürəklər atlanmasa,
atlar qanadlanarmı?..
Və bir gün
bir qoşun ürəyin
yelqanadlı atlar ilə atlanıb,
uzaq Altaya uçduğunu görsəm
ürəklənərəm!..
Ürəyimin qan adı var,
ürəyimin qanadı var.
***
