GÖLGE OYUNU
Kızım Nilüfer’e…
Gölgesiyle oynuyor,
Koşturuyor Nilüfer.
Koştukça gölgesi de
Uçuşuyor önünde
Ürkek kelebek gibi…
Basmak istiyor üstüne,
Bir türlü basamıyor,
Tutacak, tutamıyor
Koşuyor, çatamıyor…
Ama cesur, azimli,
Hücum ediyor gölgeye.
Güneş ışığıyla aksi
Ondan hızlı yürüyor.
Bir an yanı başında,
Annesinin dev gibi
Gölgesini görüyor!
Naz ile çağıran sesi:
“Çok yaramaz gölgesi!”
Koşup da gölgesinin
Elini tutamayan
Minik, yorgun vücudu
Sığınıyor dev gibi
Gölgenin kucağına…
Güneşten kısılmıyor
Artık üzgün gözleri,
Nefesini toplayıp
Rahatça bakınıyor:
“Şimdi nerede gölgesi?
Keşke olsaydı sesi!”
Birdenbire anlıyor:
Sığındığı gölgenin
İçine saklanmış o!
Annenin gölgesinde
Bedeni dinlense de,
Canı çok sıkılıyor
O küçücük gölgenin,
Birden kaybolmasına.
Telaşla sıyrılıyor,
Dev gölgenin içinden.
Atılıyor yeniden
Güneşin huzuruna
Güneş ki azatlıktır,
Özgürlük, hürriyettir…
Güneşin ışığıyla,
Tekrar ortaya çıkan
Yaramaz gölgesinin
Peşine takılıyor,
Gölgesi tam bir kaçak!
Nilüfer kararlı, cesur
Mutlak yakalayacak…
AYSEL NESİRZADE
**
