NAZİLE GÜLTAÇ
Doktor, şair, yazar, tercüman Nazile Gültaç, 1977 yılında Batı Azerbaycan’da doğdu. Bakü’de yaşamakta olan şair, tıpta dâhiliye uzmanıdır. Azerbaycan Yazarlar Birliği üyesidir. Azerbaycan Cumhurbaşkanlığı bursunu kazanmıştır. Tıp doktorluğuyla edebiyatı bir arada götüren Nazile Gültaç, katıldığı şiir yarışmalarında onlarca ödül almıştır. Gazetecilik kursu mezunu olarak da çeşitli yayın organlarında makalelerini yayımlamaktadır. “Suya Yazılan Sevda”, “Yeşil Fısıltı”, “Kalpten Dudağa”, “Ellerimden Yağmur Damlıyor” (Bakü), “Ben Gönlümü Bilmez Miyim”, “Sevgi Yağmuru” (Ankara) şiir; “Şehit Babası” povest ve hikâye (Bakü) kitabı olarak yayımlanmıştır. Şiirleri Azerbaycan ve Türkiye’de “Kardeş Kalemler”, “Türk Edebiyyatı”, “Bizim Ece”, “Yaşam Senet” dergilerinde okuyucuyla buluşmuştur.
Nazile Gültaç defalarca Türkiye’de çok sayıda şiir şölenlerine katılarak onur belgeleri almıştır. Türkiye ve Rusya’dan şairlerin şiirlerini çevirmiş ve çeşitli gazete ile web sitelerinde yayımlatmıştır. Türk halkları edebiyatının Azerbaycan’da yayımlanmasına hizmet ettiği edebî başarılarından dolayı Mahmut Kaşkari Uluslararası Fonu “SAN YARLIĞI” ödülünü kazanmıştır.
Rusya Yazarlar Birliği Ödülü’ne layık görülen Nazile Gültaç, “Gönül Yolculuğu” hareketinin başkanıdır.
Şiirlerinden örnekler:
ÇIPLAK DAL
Yaprakları sapından sararır,
dalları yaprak yaprak yaşlanır
ağaçların sonbaharda.
Kopan yaprakları
soğuk topraklar öpüyor.
Yapraksız dalları
boz dumanlar bürüyor,
yüreğine girerek,
içini kanatıyor.
Taş kaldırımda oturan,
dizini kucaklayan kadın da
çıplak dal.
Kış güneşine ısınmaz,
Serçe sesine tiksinmez.
NAZİLE GÜLTAÇ
**
RESİM
Ömür vefasızdı,
Hayat ebedî.
Çileler, hasret
Ve mihnet
sinmeyen resimdir.
Yüzümüze, gönlümüze
serpilen sevincimiz
yitmeyen bir resimdir.
Umutlar, arzular,
nağmeler, yazılar
çekilmeyen resimdir.
Nefesimiz, ruhumuz,
Hayalimiz, uykumuz
Görünmeyen bir resim.
Hayat da bir resimdir,
Ömür de resim.
NAZİLE GÜLTAÇ
**
SENİN YAŞADIĞIN ŞEHİR
Senin yaşadığın şehirden
gidecektim.
Artık gidemiyorum.
Havasında sevgi kokusu var.
Senin olmadığın yerde
nasıl yaşamak korkusu var.
Ömrümün yağmursuz günüsün,
Ömrümden nereye gideyim?
Ömrümden o yana sen yoksun.
Kötüler göz önünde,
iyiyi bulmak çok zor.
Bu şehrin taşı da,
çiçeği de bana
senden konuşuyor.
Buradan nasıl gideyim?
Bu şehirde bir sevgi yaşıyor,
O sevgi benim; ömrüm.
NAZİLE GÜLTAÇ
**
BEN GÖNÜL ADAMIYIM
Ben gönül adamıyım, adam.
Benim gönlüm çiçeklerde,
güllerde
Bir gül dersen, önce kutsa,
sonra kokla.
Korkma dikeni yok.
Atma.
Kalsın bir kitabın,
Ya da defterin arasında.
Belki bir gün ihtiyacın olur.
Belenirsin
O çiçeğin kokusuna, rengine.
Ben gönül adamıyım, adam.
Ben gönül arıyorum, adam!
NAZİLE GÜLTAÇ
**
ARAYACAĞIM SENİ
Arayacağım seni.
Kaybolmuş sevincim gibi.
Gözümden serpilen inci gibi.
Arayacağım seni
Kısmetimi, bahtımı.
Ömrün anlamı gibi.
Bakacağım yoluna,
Gözümün nuru sönene,
Belim bükülene kadar.
Koruyacağım sevgimi,
Kanadı kırılmış,
Yuvası dağılmış
Bir kuşcağız gibi.
Feryadı yaka yaka içimi.
NAZİLE GÜLTAÇ
**
BANA MEKTUP GÖNDERME
Bana mektup gönderme,
Sesini, bir de kalbini gönder.
Sabahlarımı üşüttün,
akşamlarımı erittin.
Kül tablasında sigaran,
duvarlar arasında hatıran.
Senli çok şey var.
Unut gitsin, söyleme.
Sevgimizin hatırına.
Bazen avutacağım ağrımı.
Kırılmış kalbimden
atacağım varlığımı
gözlerimin dibine.
O zaman taşan
gözyaşıma acıma.
Bana mektup gönderme,
Sevgini gönder.
NAZİLE GÜLTAÇ
**
SON UMUT
Bir bahar günüydü o zaman.
Çoban aldatan yağmur
bana “Gel gel” dedi,
Papatya güzel güzel
gülüyordu.
Olacak, olmayacak diyerek,
Koparıp çiçeklerin
taç yaprağını,
Umutları yele verdim,
Geri döndüm.
Sen yoktun…
Dondum.
Gördüğüm ve göremediğim
her şeye kar yağmıştı.
NAZİLE GÜLTAÇ
**
ELLERİMDEN YAĞMUR DAMLIYOR
Dünya çok kargaşada,
Havası yetmiyor bana.
Çarmıha çekilmiş duygularım.
Asılmış gözümden sahte yüzler.
Kalbimin kapısını
tufanlar koparmış,
İçimde seller oynuyor.
Gönlüme kara yeller esiyor.
Ha, yüzsem de
sahilime çıkamıyorum.
Ellerimden yağmur damlıyor.
NAZİLE GÜLTAÇ
**
Kaynak: Ş. Küzeci, R. Sabir (2026). Har-ı Bülbül (Azerbaycan Kadın Şairleri. Bakü
